Ferro

Está anestesiado o amencer,

está disolto nos meus ollos o Ceo

e o teu íntimo xeito de vivir e revivir

o tic-tac dunha data futura.

Parénteses de soños nos teus temores.

Circulan os minutos nas miñas pupilas

cómplices da louca filosofía.

Ilusións dunha noite disfrutada

sen malpocada escuridade.

Circulan os minutos diante da sabiduría

que lle roubamos ás fadas do querer.

Está falando a gorxa do mariñeiro

con calima na alma, está falando

o amencer con canto intruso que di

que ti e eu somos futilidade.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Intacto

Tocar a túa satisfacción

e as rosas durmidas sobre o teu ventre.

Sombras azuis invaden a galaxia

dos nosos corpos, intactos corpos,

veloces corpos que cospen medos.

Tocar o teu corazón de sangue morno

e sentir o pulso durmido nas mans unidas

polo singular e polo plural.

Sombras e sombras unidas aos poros

da túa pel, branca pel, algo máis que pel

e algo máis que AMOR.

E os corpos que falan,

falan agora que limpo o horizonte

coas miñas mans de cruceiro.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Cinzas

É pecado non terte, non desfrutarte,

non levarte neste peito próximo

a todas as mulleres do verde mundo irreal.

Teño ciumes de medianoite

e aloumiños sen deños,

sen incendios de tebras.

E no fondo de todo estás ti.

No fondo do puro está o puro,

no fondo da poesía está

o derradeiro dos meus poemas.

Teño beixos de noite e ollos lunares,

beixos e ollos sen deños,

sen ansiedade, sen fervenza de cinzas.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Esvara o solpor

 Esvara o solpor polo corpo dos corvos.

Dixeches que o clima das lembranzas

sería o único que eu viviría eternamente.

Esvaran as estrelas polo teu pescozo.

Fuxo das fatigas ao tempo que ti queres diluírte

nas miñas líricas loucuras e no viño guerreiro

que disfrutamos despois de loitar polo que é AMOR.

Oh, muller de noites enteiras!!

Levo nas mans o salitre elemental,

levo navíos de ouro nas intuicións,

levo instantes de sol e choiva neste corpo

que precisa dos teus latexos para navegar.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Do terror non lembro...

 Ao redor de ti -espazo letal-,

tendo por bos os beixos que nada temen,

a revolución do exceso, as imaxes do recordo,

e as mans pechadas preto do pracer

de terte presente.

Do terror non lembro xa case nada.

Foron válidas as paisaxes 

e as estrelas que cubrían os nosos corpos

no momento de coñecernos.

E a ambición?

Aínda está eiquí,

aínda rebenta en desexos de exclamar a sospeita

de que todo pode ter senso cando sabemos,

con sangue frío e mel de outono,

que nesta existencia a delicadeza

non sempre está presente.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Vexo a pluma gastada...

 Vexo a pluma gastada no corpo sen vida da tristura.

O almanaque mente, hoxe tamén te podo soñar.

Aí fóra o gris tempo da nosa cidade fala en voz baixa

e nós descoñecemos a verdade das súas respostas.

Muller, quixera reloxo sen minutos,

quixera campá sen mortos, poemario con fiestras,

ollos perdidos en ollos, ollos en ti,

e enteiro latexo disposto a morrer de AMOR.

Descubro o estraño espírito que foxe da tristura.

Agora queimo o almanaque: xa temos máis tempo.

Aí fóra alguén é testemuña da nosa paixón

e do noso xeito de investigar os movementos

das estrelas con idealismos de estrelas.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Ondas Mansas

 Aproxímome ás ondas mansas.

Intensa dozura e alcumes atentos.

Quizais poidamos ser perfectos imitadores

do que é néboa de maio con dilemas.

Non é tan salvaxe o mundo no que vivo

cando ti falas do teu mundo.

AMOR e ámote, ¿...? AMOR.

Lévote en min e sei que para nós

non existen normas, para nós as noites

de farra e liberdade son algo sempre ideal.

Grazas a unha metáfora souben de ti.

Aproxímome ás ondas dos teus cabelos

e atópome coa fantasía do inevitable,

coa semente dun sorriso galego-humano

que procura a verdade que se atopa na fin

destes dentes con brancura de sorrisos.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Noite

Chega a noite acompañada

polo delicado gozo do teu cabelo.

As badaladas son escoitadas

polos mortos con grandísima vida

e polos vivos -sempre- mortos.

Chega a noite e algo no meu interior

fai que escriba sobre este sentimento

con esencia de sentimento verdadeiro.

Repousan os meus versos no río do esquecemento,

repousan os nenos da miña patria de gaivotas

no teu corpo de xeada de galanos intensos.

Repousa a esperanza de toda unha vida

na tenra lembranza que sinto no momento

de voltar ao inicio dunha vida sen ti.

Chega a noite acompañada

polo susurro dunha face galega.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo