LETRAFERIDO

Vai nacendo o sol entre os montes afastados polo espazo interior. Unha folga xeral deixa aberta a ferida das inxustizas ao tempo que os antigos versificadores non dan crédito aos despropósitos da inmoralidade actual. Érguese do seu asento o poeta ferido polo feito de non poder comprender a realidade actual. Recolle do chan a súa tinta vermella, obsequia ao reloxo da parede cun sorriso e lamenta o non poder arrancar do seu peito o cravo que durante a noite fixo que soñase coa fin do mundo. Deseguido retrocede como o fan os covardes e sabe que algo se move alegremente máis alá de todo o que nos venden os informativos, as linguas sanguinolentas e os profetas do caos. Entón, con camisa de cadros e pipa en man, plántase fronte ao papel en branco: imaxina o verso que ha de vir de vagar dende os confíns do cosmos para poder ser plasmado con tacto e aleivosía. Por momentos sente a pena do home que está por nacer, a ferida aberta do adulto que é soidade engadida á sociedade de sumo consumo, sente o xúbilo do home que loita por el mesmo, recompila abanos de mil flores inesquecibles, sentimentos de mil cadáveres, centos e centos de ósos que pertenceron a personaxes ilustres que agora -a causa do orgullo da dama Morte- repousan en cemiterios húmidos onde o esquecemento é o pan de cada día. Así é que o poeta recapacita:

Sucede que pasamos pola vida adornando a nosa existencia con ideas e actos que consideramos imprescindibles, e antes de que nos decatemos, estas ideas e estes actos falecen 4 ou 5 minutos antes ca nós mesmos, xa que o único que fai que o home sexa eterno e necesario é o feito de ser recordado tras a súa fuxida alén do establecido. O demais é levidade insistente, prexuízo cun mesmo e sequidade de alma e dentes… O sol xa se asentou entre os montes afastados. O poeta, o letraferido, dóese xa que non posúe respostas  exactas nun mundo inexacto; tamén desexa averiguar de onde procede esa ferida que o perseguiu ao longo de tantos lustros. Tal vez fora provocada a causa da angustia de saberse exemplar único nunha creación de copias baratas, homes e mulleres cortadas polo mesmo patrón. Quizais fose un mal suspiro, unha lamentación prolongada ata o inferno cotián, a fuxida da súa amada a terras malditas ou mesmo, o traballo diario de intentar permanecer cordo nun lugar feito a imaxe e semellanza do inxusto. Aínda así decide golpear con forza o papel en branco e por sistema van saíndo os xenuínos sentimentos (negro sobre branco): "Acomódase o ar nas miñas veas e fai que a miña alma visite a necrópole onde os mortos viventes se posicionan fronte ás desconfianzas inintelixibles do primeiro ocaso”. Deseguida, regálalle ao ceo unha profunda bafarada de fume...

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Maxia

 O ar acariña as árbores...

Logo da noite,

a festa das fadas acariña o rostro

dalgo chamado Paz.

Eu precisaría de máis dunha vida

para poder conprender

o incomprensible.

Hai vida despois vida,

pusúo unha dor na miña cabeza

que di que todo é e nada

e que alén do meu maxín

reside o corvo que devora

maxia.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

O LÍMITE

Vexo as chamas dos espíritos brancos

ao tempo que unha vida valente

circula por estas veas,

por estes dedos fatigados

de tanto como che escribo.

Ollar axustado ao ollar que rabuña

o límite das emocións.

Erótica selva de AMOR é o que nós vivimos,

pel viva unida ao silenzo...

o que nós vivimos pertence ao silenzo.

Delirio ao teu carón: vexo as chamas

ao tempo que sinto no meu peito o destino

deses soldados que rexeitan

todas as guerras existintes.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Queixumes oceánicos

Eu escoitei os queixumes oceánicos,

eu disfrutei do ar sen berros,

disfrutei da cabeza sen proxectos escuros

e da intensa cor daquel iris suxeito ao eterno.

Hai unha terra de viño no meu terreo.

Hai brancura na noite, hai ollos entreabertos

cando non queres durmir ou morrer durmindo,

hai lembranzas dun poeta satisfeito cando adiviñas

as miñas lembranzas e os meus cavilamentos.

Foi iso a brisa do teu futuro?

Eu sentín o primeiro dos teus saloucos,

eu tiven fume de cigarro vello na alma,

eu camiñei e camiñei firmemente alén

da fronteira onde habita a nosa ficción.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Amor, é lexítimo pensar...

Amor, é lexítimo pensar

que todo o que dixen ata o momento

non é máis ca un círculo celeste

dirixido cara a certeza do imposible?

Porque ben sabemos os dous

que a nosa xeración

 foi decapitada polo seu xeito de vivir,

de abandoar e despedir as utopías

que no pasado recente

foron manexadas polas mans

dos homes sen utopías.

Amor, nas nosas conversas

xa non están presentes

os medos xélidos, xa non fala o vento 

que leva a pel morta deses homes 

que loitaron por utopías milenarias.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Ferro

Está anestesiado o amencer,

está disolto nos meus ollos o Ceo

e o teu íntimo xeito de vivir e revivir

o tic-tac dunha data futura.

Parénteses de soños nos teus temores.

Circulan os minutos nas miñas pupilas

cómplices da louca filosofía.

Ilusións dunha noite disfrutada

sen malpocada escuridade.

Circulan os minutos diante da sabiduría

que lle roubamos ás fadas do querer.

Está falando a gorxa do mariñeiro

con calima na alma, está falando

o amencer con canto intruso que di

que ti e eu somos futilidade.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Intacto

Tocar a túa satisfacción

e as rosas durmidas sobre o teu ventre.

Sombras azuis invaden a galaxia

dos nosos corpos, intactos corpos,

veloces corpos que cospen medos.

Tocar o teu corazón de sangue morno

e sentir o pulso durmido nas mans unidas

polo singular e polo plural.

Sombras e sombras unidas aos poros

da túa pel, branca pel, algo máis que pel

e algo máis que AMOR.

E os corpos que falan,

falan agora que limpo o horizonte

coas miñas mans de cruceiro.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo

Cinzas

É pecado non terte, non desfrutarte,

non levarte neste peito próximo

a todas as mulleres do verde mundo irreal.

Teño ciumes de medianoite

e aloumiños sen deños,

sen incendios de tebras.

E no fondo de todo estás ti.

No fondo do puro está o puro,

no fondo da poesía está

o derradeiro dos meus poemas.

Teño beixos de noite e ollos lunares,

beixos e ollos sen deños,

sen ansiedade, sen fervenza de cinzas.

servido por alexandervortice sin comentarios compártelo