Queixumes oceánicos
Eu escoitei os queixumes oceánicos,
eu disfrutei do ar sen berros,
disfrutei da cabeza sen proxectos escuros
e da intensa cor daquel iris suxeito ao eterno.
Hai unha terra de viño no meu terreo.
Hai brancura na noite, hai ollos entreabertos
cando non queres durmir ou morrer durmindo,
hai lembranzas dun poeta satisfeito cando adiviñas
as miñas lembranzas e os meus cavilamentos.
Foi iso a brisa do teu futuro?
Eu sentín o primeiro dos teus saloucos,
eu tiven fume de cigarro vello na alma,
eu camiñei e camiñei firmemente alén
da fronteira onde habita a nosa ficción.

